Zarządzanie Ryzykiem, Risk Management, Ryzyko, Analiza Ryzyka Rozliczamy z przyszłości

Pomysły integracji gospodarczej i ściślejszego wiązania poszczególnych walut ze sobą znajdowały posłuch wtedy, gdy światem targały wstrząsy, w obliczu których kraje zaczynały widzieć swoje zbieżne interesy.

Po I wojnie światowej chciano przywrócić stabilizację poprzez powrót do przedwojennego systemu, w którym każda waluta musiała być oparta na odpowiednio wysokich rezerwach złota i walut obcych. Dyskusję na ten temat rozpoczęto w 1926 r. Jednak ani Wielka Brytania jako organizator systemu, ani waluty narodowe, których deprecjację niewłaściwie oceniano, nie udźwignęły ciężaru. Upadek systemu był jedną z przyczyn załamania gospodarki światowej w 1929 r. Reakcją nań była dalsza deprecjacja walut i próby zwiększenia w ten sposób eksportu. Strategia ta była dobra na krótką metę, póki kraj mógł przeceniać wartość waluty szybciej niż inne, prowadziło to jednak do bankructw i bezrobocia, które dalej napędzały spiralę załamania gospodarki.

Od złota do dolara i z powrotem
Po II wojnie światowej konieczność wprowadzenia jednego systemu monetarnego nabrała nowego znaczenia. W 1944 r. do Bretton Woods w stanie New Hampshire (USA) przyjechali przedstawiciele 44 krajów, żeby uzgodnić wprowadzenie systemu monetarnego. Główni twórcy sytemu z Bretton Woods - Amerykański Minister Skarbu Harry Dexter White oraz brytyjski ekonomista John Maynard Keynes uważali, że należy powołać Bank Odbudowy (Bank for Reconstruction) oraz Międzynarodowy Fundusz Stabilizacyjny (International Stabilisation Fund ), przy czym Keynes proponował danie Funduszowi prawa emisji pieniędzy oraz działania na dużo większą skalę niż uważał to za konieczne White.
Reguły przyjęte podczas konferencji natychmiast zaczęto wprowadzać w życie. Stany Zjednoczone wyznaczyły parytet wymiany dolara, czyli najsilniejszej wówczas waluty, na złoto na: 1 uncja = 35$, zaś pozostałe kraje, które ratyfikowały traktat ustaliły parytety wymiany swoich walut na dolara. W ramach konferencji w Bretton Woods zostały powołane: Międzynarodowy Fundusz Walutowy (International Monetary Fund) oraz Międzynarodowy Bank Rozwoju i Odbudowy (International Bank for Reconstruction and Development), który przekształcił się w Bank Światowy (World Bank). Najważniejszą rzeczą wprowadzoną po konferencji w Bretton Woods był parytet wymiany każdej waluty kraju, który ratyfikował umowę z dolarem amerykańskim, przy zachowaniu maksymalnego odchylenia ustalonego poziomu o 1%.
 

Międzynarodowy Fundusz Walutowy

Oficjalnie został powołany 27 grudnia 1945 r. przez 29 państw, które podpisały traktat z Bretton Wood. Pierwsze operacje finansowe wykonał 1 marca 1947 r. Obecnie jest potężną organizacją międzynarodową zrzeszającą 189 państw z całego świata. Jego głównymi celami jest popularyzacja międzynarodowej wymiany walutowej, zabezpieczanie kursów walut w celu unikania ogólnoświatowych spadków oraz znoszenie barier w wymianie walutowej.
 

Bank Światowy

Głównymi celami Banku Światowego jako największej instytucji finansowej na świecie jest pomoc krajom rozwijającym się zarówno finansowa jak i merytoryczna. Jest aktywny w ponad 100 krajach rozwijających się poprzez pomoc inwestora strategicznego dla agencji rządowych, organizacji pozarządowych oraz prywatnych przedsięwzięć. World Bank jest niezależna agencją Organizacji Narodów Zjednoczonych. Każdy kraj, który chce do niego przystąpić, musi również należeć do Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

Polska przystąpiła do sytemu z Bretton Woods poprzez przystąpienie do Międzynarodowego Funduszu Walutowego 27 grudnia 1945 roku. Od tamtego czasu, w szczególności po 1989 r., stała się beneficjantem pożyczek z Banku Światowego.