Zarządzanie Ryzykiem, Risk Management, Ryzyko, Analiza Ryzyka Rozliczamy z przyszłości

W czerwcu 1989 r. Rada Europejska zadecydowała, że 1. etap realizacji Unii Gospodarczej i Walutowej rozpocznie się 1 lipca 1990 r. Z dniem tym postanowiono znieść niemal wszystkie ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi.

Dodatkowe obowiązki powierzono Komitetowi Prezesów banków centralnych państw członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Mieli konsultować politykę pieniężną, dążąc do jej koordynacji w celu osiągnięcia stabilności cenowej. W celu realizacji 2. i 3. etapu należało zmienić Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą (traktat rzymski), ustanawiając niezbędną strukturę instytucjonalną. W tym celu zwołano Konferencję Międzyrządową na temat UGW, która odbyła się w 1991 r. W wyniku negocjacji powstał Traktat o Unii Europejskiej, uzgodniony w grudniu 1991 r. i podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r. Jednakże ze względu na opóźnienia w procesie ratyfikacji traktat ten (który uzupełnił Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, zmieniając jego tytuł na ?Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską?, a także wprowadził m.in. Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego oraz Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Instytutu Walutowego) wszedł w życie dopiero 1 listopada 1993 r.

Imię i wizerunek
Powstanie Europejskiego Instytutu Walutowego 1 stycznia 1994 r. zapoczątkowało 2. etap UGW. Instytut nie odpowiadał za prowadzenie polityki pieniężnej w Unii Europejskiej ? leżało to w gestii władz krajowych ? ani też nie miał uprawnień do przeprowadzania interwencji walutowych. Miał przygotować Europejski System Banków Centralnych (ESBC).
W grudniu 1995 r. Rada Europejska uzgodniła nazwę nowej waluty europejskiej, która miała zostać wprowadzona na początku 3. etapu ? ?euro? ? i potwierdziła, że etap ten rozpocznie się 1 stycznia 1999 r. Ogłoszono także chronologiczny porządek wydarzeń, które miały doprowadzić do przejścia na euro. Scenariusz ten opierał się w znacznej mierze na szczegółowych propozycjach opracowanych przez Europejski Instytut Walutowy. Rok później Europejski Instytut Walutowy przedstawił Radzie Europejskiej, a następnie opinii publicznej wybrany projekt serii banknotów euro, które miały być wprowadzone do obiegu 1 stycznia 2002 r. Także w grudniu 1996 r. Instytut przedstawił Radzie Europejskiej raport. Na jego podstawie powstała uchwała Rady Europejskiej w sprawie zasad i podstawowych elementów nowego mechanizmu kursowego (ERM II), przyjęta w czerwcu 1997 r.

Realne euro
W październiku 1997 r. Komisja Europejska prognozy makroekonomiczne, z których wynikało, że w latach 1997 i 1998 wymogi Unii Walutowej osiągnie 10 państw Unii Europejskiej. Blisko osiągnięcia kryteriów spójności były wtedy Włochy, których największy problem stanowiło ograniczenie deficytu budżetowego. W celu uzupełnienia i uszczegółowienia postanowień Traktatu dotyczących UGW w czerwcu 1997r. Rada Europejska przyjęła Pakt Stabilności i Wzrostu, na który składają się dwa rozporządzenia mające na celu zagwarantowanie dyscypliny budżetowej w UGW.
W marcu 1998 r. Komisja Europejska zarekomendowała 11 krajów, które spełniają kryteria spójności określone w Traktacie z Maastricht. Z 15 krajów UE gotowe do wprowadzenia wspólnej waluty były: Niemcy, Francja, Holandia, Hiszpania, Włochy, Austria, Belgia, Finlandia, Irlandia, Luksemburg i Portugalia. Na własną prośbę poza strefą euro pozostały: Wielka Brytania, Dania oraz Szwecja. Grecji nie udało się spełnić wymaganych kryteriów, ale rząd grecki planował jak najszybciej osiągnąć poziom wymagany dla krajów aspirujących do EMU, by stać się członkiem Unii Walutowej do 2001 r.
30 kwietnia 1998 r. Parlament Europejski 402 głosami za i 79 przeciw przyjął propozycję Komisji Europejskiej. Otworzyła ona drogę do wprowadzenia jednolitej monety. W maju 1998 r. ministrowie finansów państw członkowskich, które miały wprowadzić wspólną walutę, uzgodnili z prezesami swoich banków centralnych oraz Komisją Europejską i Europejskim Instytutem Walutowym, że ówczesne wzajemne kursy centralne państw członkowskich obowiązujące w mechanizmie kursowym ERM zostaną wykorzystane do ustalenia nieodwołalnych kursów wymiany walut krajowych na euro.
25 maja 1998 r. rządy 11 państw członkowskich mianowały prezesa, wiceprezesa i czterech pozostałych członków Zarządu EBC. Nominacje weszły w życie 1 czerwca 1998 r. i z tym dniem rozpoczął działalność Europejski Bank Centralny. EBC oraz krajowe banki centralne państw członkowskich uczestniczących w Unii Walutowej tworzą Eurosystem, który formułuje i określa wspólną politykę pieniężną w ramach 3. etapu UGW.

Ostatnia prosta
1 stycznia 1999 r., wraz z ustaleniem nieodwołalnych kursów wymiany walut 11 państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Walutowej jako pierwsze, oraz przekazaniem kompetencji w zakresie prowadzenia wspólnej polityki pieniężnej Europejskiemu Bankowi Centralnemu, rozpoczął się 3, ostatni etap UGW.

Unia Gospodarcza i Walutowa

• I (od 1 lipca 1990 r. do 31 grudnia 1993 r.) ? utworzenie jednolitego rynku wewnętrznego, opartego na swobodnym przepływie towarów, usług, osób i kapitału na terenie UE.
• II (od 1 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 1998 r.) ? spełnienie przez państwa członkowskie kryteriów konwergencji, warunkujących przystąpienie do UGW.
• III (od 1 stycznia 1999 r.) ? nieodwołalne usztywnienie kursów wymiany walut narodowych na euro i wprowadzenie euro (na początku w obiegu bezgotówkowym, potem ? od 1 stycznia 2002 r. ? gotówkowym). Działalność miał rozpocząć Europejski System Banków Centralnych oraz mechanizm kursowy ERM II.

Integracja gospodarcza

1921 - Belgia i Luksemburg podpisują konwencję o Unii Gospodarczej (BLUG). Gdy dołączyła Holandia, powstaje Unia Celna Beneluksu.
Unia Celna Beneluksu wchodzi w życie 01.01.1948 r., natomiast 17.03.1948 r. podpisany zostaje Traktat Brukselski, czyli traktat o Gospodarczej, Społecznej i Kulturalnej Współpracy oraz Zbiorowej Samoobronie przyjęty w marcu 1948 r. przez Wielką Brytanię, Francję, Włochy, Belgię, Holandię i Luksemburg.
5 maja 1949 r. -  10 państw powołuje się do życia Radę Europy; członkami-założycielami są : Belgia, Dania, Francja, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Norwegia, Szwecja, Wielka Brytania i Włochy.
1950 - Robert Schuman, ówczesny minister spraw zagranicznych Francji, zaproponował plan utworzenia wspólnoty węgla i stali.
18 kwietnia 1951 r. - Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy i Włochy podpisują w Paryżu Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS).
1957 r. - te same państwa sygnują w Rzymie kolejne dwa traktaty ? Traktaty Rzymskie. Na ich mocy powstaje Europejska Wspólnota Energii Atomowej (EWEA) oraz Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG), która ma doprowadzić do powstania unii celnej, a następnie ? wspomnianego wyżej ? wspólnego rynku towarów, usług, siły roboczej i kapitału.
4 stycznia 1960 r. - przyjęta zostaje została Konwencja Sztokholmska, która - z inicjatywy Zjednoczonego Królestwa - daje początek Europejskiemu Stowarzyszeniu Wolnego Handlu (EFTA),
8 kwietnia 1965 r - dochodzi do zawarcia Traktatu Fuzyjnego. Porozumienie zaczyna obowiązywać 1 lipca 1967 r., a zakłada powstanie wspólnej Komisji oraz jednej Rady Ministrów dla Wspólnot po połączeniu odpowiedników z EWWiS, Euroatomu i EWG.
1 lipca 1968 r - państwa EWG utworzą unię celną.